نظامهای آموزشی جهان با شتابی بیسابقه در حال دگرگونیاند؛ دگرگونیای که آموزش را از یک ساختار ایستا و اداری به نظامی پویا، یادگیرنده و آیندهمحور تبدیل کرده است. در چنین شرایطی، کیفیت آموزشی دیگر صرفاً حاصل امکانات فیزیکی، ساختمانهای جدید یا بخشنامههای رسمی نیست، بلکه بیش از هر زمان دیگر به نگاه علمی، فهم روزآمد و مدیریت یادگیرنده وابسته شده است. آموزش امروز نیازمند مدیرانی است که پیش از مدیریت دیگران، در حال یادگیری مستمر باشند.
به گزارش همبستگی ملی:عبدالرضا فولادوند، معاون وزیر آموزشوپرورش و رئیس نهضت سوادآموزی،گفت: آموزش بر پایه تجربه، مطالعه مداوم و رویکرد تحولگرا شکل میگیرد،وی تصریح کرد: کیفیت آموزشی از نوسازی ذهن مدیران آغاز میشود و بدون تغییر در شیوه اندیشیدن نمیتوان انتظار تغییر در خروجی نظام آموزشی داشت و نمیتوان با ابزارها و نگرشهای کهنه به دنبال کیفیت گشت؛ آموزش نیازمند افق روشن، نگاه علمی و سرمایهگذاری واقعی بر نیروی انسانی است. تجربه نیز نشان میدهد هر جا مدیران در حال آموختن بودهاند، کیفیت آموزشی نیز مجال تولد یافته است.
فولادوند گفت: مدرسه دیگر یک واحد اداری ساده نیست؛ مدرسه کانون شکلگیری ظرفیتهای تمدنی آینده است. مدیری که خود را از جریانهای علمی و پژوهشهای روز جهان جدا کند، مدرسه را نه با فهم، بلکه با حافظه اداره میکند. از این رو، مطالعه و تحلیل دستاوردهای جهانی تعلیموتربیت ضرورتی اجتنابناپذیر است؛ ضرورتی که البته نیازمند بومیسازی و انطباق با شرایط فرهنگی و اجتماعی ایران است، نه تقلید صرف.
فولادوند با اشاره به تأکید رئیسجمهور بر جایگاه مدرسه و منزلت معلم، این نگاه را فرصتی کمنظیر برای تحول دانست و گفت: وقتی این باور که «هیچ نهادی مهمتر از مدرسه برای ساخت آینده کشور نیست» از سطح سخن به عرصه سیاستگذاری برسد، مدرسه بار دیگر به قلب تپنده جامعه بدل خواهد شد و نقش خود را در تربیت شهروندان مسئول و آگاه ایفا خواهد کرد.
در همین چارچوب، دوگانهسازی میان ساخت مدرسه و تربیت نیروی انسانی را نادرست میدانم و تأکید میکند که این دو، دو بال یک پروازند. مدرسه صرفاً یک ساختمان نیست؛ مدرسه محل رویش اندیشه، اخلاق، مهارت و تجربه است. اگر توسعه فیزیکی بدون توجه به انسانسازی دنبال شود، مأموریت آموزشوپرورش ناقص خواهد ماند و اهداف بلند آن محقق نخواهد شد.
وی گفت:تحولات نهضت سوادآموزی نیز بخشی از همین نگاه جدید است. امروز هزاران آموزشدهنده در سراسر کشور در حال فعالیتاند و آموزش بزرگسالان بر اساس الگوی تازه، به بستر طبیعی خود یعنی مدرسه بازگشته است. این رویکرد، آموزش سواد را از حاشیه به متن نظام تعلیموتربیت منتقل میکند و به آن هویت نهادی میبخشد.
فولادوند تصریح کرد: در نگاه جدید، سواد دیگر به خواندن و نوشتن محدود نمیشود. سواد امروز به معنای فهم، تحلیل، انتخاب آگاهانه، توانایی ارتباط مؤثر و بهبود کیفیت زندگی است. جامعه باسواد جامعهای است که شهروندان آن از مهارتهای رسانهای، اجتماعی، عاطفی و حقوقی برخوردار باشند. چنین تعریفی، سواد را از یک مهارت ساده به شایستگیای برای زیستن آگاهانه تبدیل میکند.
در نهایت، اگر قرار باشد جملهای بر سر در مدارس نقش ببندد، باید یادآور یک حقیقت بنیادین باشد: آموزش اگر با زندگی واقعی مردم پیوند نخورد، به یک برنامه اداری تقلیل مییابد؛ اما هنگامی که با نیازهای انسان گره بخورد، بزرگترین و ماندگارترین سرمایهگذاری هر کشور خواهد بود؛ سرمایهگذاری بر انسان.
