برگزاری استاژ داوری و ارتقای سطح فنی کیوکوشین بارای جمهوری اسلامی ایران در روزهای نهم و دهم مهرماه ۱۴۰۵، فراتر از یک گردهمایی ورزشی معمول، گامی راهبردی در راستای استانداردسازی و تثبیت ساختار قضاوت در این سبک رزمی محسوب می‌شود. حضور حدود ۸۰ کاراته‌کا، داور و مربی از سراسر کشور در استان گیلان، نشان‌دهنده اراده‌ای جدی برای گذار از روش‌های سنتی و حرکت به سوی متدولوژی‌های نوین در ورزش‌های رزمی است. این رویداد که در دو فضای متفاوت ساحلی و سالنی در بندر انزلی و رشت پیگیری شد، ترکیبی هوشمندانه از تجربه میدانی و دانش آکادمیک را به نمایش گذاشت.
به گزارش خبرنگار سرویس ورزشی پایگاه خبری همبستگی ملی:در روز نخست این دوره که در ساحل انزلی کلید خورد، تمرکز اصلی بر کارگاه‌های عملیاتی بود؛ جایی که داوران با هدایت استاد شادمند، رئیس کیوکوشین بارای ایران، در کنار اساتیدی چون سرکار خانم سلیمانی، استاد قاسم‌زاده و استاد منادی، چالش‌های واقعی قضاوت در شرایط پرفشار مسابقه را شبیه‌سازی کردند. نکته حائز اهمیت در این بخش، انتقال تجربه از سطح تئوری به صحنه‌های واقعی مبارزه بود؛ جایی که هماهنگی میان داور وسط و داوران کناری، به عنوان ستون فقرات یک قضاوت عادلانه، با دقت و وسواس بررسی شد تا کمترین خطا در اعلام امتیازات و مدیریت محوطه مسابقه به حداقل برسد. این بخش از استاژ، با برگزاری دورهمی صمیمی خانواده کیوکوشین بارای در کنار خانواده‌های ورزشکاران، به تقویت پیوندهای اجتماعی و فرهنگی اعضای این سبک انجامید که خود عامل مهمی در توسعه پایدار یک نهاد ورزشی به شمار می‌رود.
در روز دوم، فضای دوره از ساحل به محیط آکادمیک سالن هتل المپیک رشت تغییر کرد تا لایه‌های عمیق‌تر قوانین و مقررات داوری واکاوی شود. اما آنچه این دوره را از نمونه‌های پیشین متمایز می‌کرد، نه صرفاً بازخوانی قوانین، بلکه ورود به حوزه‌های میان‌رشته‌ای بود. اختصاص مبحثی به «روان‌شناسی داوری» با تدریس سرکار خانم زمانی، نشان‌دهنده هوشمندی برگزارکنندگان در درک نیازهای نوین داوران است. در دنیای امروز، قضاوت در ورزش‌های رزمی تنها به دانستن قوانین محدود نیست؛ بلکه توانایی مدیریت هیجانات، حفظ تمرکز در لحظات بحرانی و کنترل فشار روانی تماشاگران و ورزشکاران، مهارتی است که می‌تواند تفاوت میان یک داور خوب و یک داور تراز اول را رقم بزند.
مراسم اختتامیه این استاژ نیز با دو رویداد نمادین همراه بود که بر وجهه هویت‌ساز این سبک تاکید داشت: نخست، رونمایی از سرود رسمی کیوکوشین بارای که به عنوان نخستین اثر هنری رسمی این سازمان، نمادی از انسجام و هویت بصری-شنیداری این مجموعه محسوب می‌شود و دوم، تجلیل از پیشکسوتانی که سنگ‌بنای این ورزش را در کشور بنا نهاده‌اند. این اقدام، در کنار برگزاری آزمون‌های کتبی و شفاهی برای سنجش دقیق سطح آمادگی شرکت‌کنندگان، نشان داد که کیوکوشین بارای در پی ایجاد ساختاری جامع است که در آن، مهارت‌های فنی در کنار توسعه فرهنگی و اخلاق حرفه‌ای به موازات هم رشد کنند. در نهایت، این دوره با ایجاد وحدت رویه در اجرای قوانین و تقویت روحیه جمعی در میان جامعه کیوکوشین بارای، استانداردهای جدیدی را برای آینده این رشته در ایران ترسیم کرد.
