فاطمه کیا حیرتی:
این روزها نفس کشیدن در بسیاری از شهرهای ایران به کاری دشوار تبدیل شده است. شاخص آلودگی هوا، هر صبح با رنگ قرمز و بنفش آغاز میشود و هشدارها یکی پس از دیگری به گوش میرسد. اما پرسش اصلی این است: تا کی میخواهیم در برابر این بحران خاموش، بیتفاوت بمانیم؟
آلودگی هوا تنها یک معضل زیستمحیطی نیست؛ تهدیدی است برای سلامت، اقتصاد و حتی آیندهی نسلهای بعدی. طبق گزارشهای رسمی، سالانه هزاران نفر در کشور بر اثر پیامدهای مستقیم و غیرمستقیم آلودگی هوا جان خود را از دست میدهند. کودکان و سالمندان بیش از همه در معرض خطرند و هزینههای درمان بیماریهای تنفسی و قلبی روزبهروز افزایش مییابد.
ریشهی این بحران را باید در چند عامل اصلی جستوجو کرد: خودروهای فرسوده، سوختهای بیکیفیت، توسعهی بیبرنامهی شهری و بیتوجهی به حملونقل عمومی. در حالی که در بسیاری از کشورها سرمایهگذاری روی انرژیهای پاک و حملونقل سبز به اولویت تبدیل شده، ما همچنان در چرخهی تکرارِ وعده و هشدار گرفتاریم.
راه نجات روشن است: اصلاح سیاستهای انرژی، گسترش ناوگان حملونقل عمومی، توسعهی فضاهای سبز و افزایش آگاهی عمومی. اگر امروز برای نجات هوا قدم برنداریم، فردا حتی هوایی برای نفس کشیدن باقی نخواهد ماند.
