پایگاه خبری همبستگی ملی
با پایان صدای درگیریها و اعلام آتشبس، جامعه در ظاهر به آرامش میرسد؛ اما در واقع، زندگی مردم هنوز در مرز تردید و انتظار متوقف مانده است. اصناف، دانشجویان و دانشآموزان بیش از دیگران درگیر پیامدهای این بلاتکلیفیاند؛ وضعیتی میان جنگ و صلح که نه امنیت کامل دارد و نه امید قطعی.
در خیابانهای شهر، مغازهداران هنوز نمیدانند باید کسبوکار خود را از سر بگیرند یا منتظر ثبات بمانند. نبود اعتماد عمومی، نوسان قیمتها و کاهش قدرت خرید مردم باعث شده بازار رونق همیشگی خود را بازنیابد. بسیاری از اصناف میگویند دوران آتشبس حتی از زمان جنگ هم مبهمتر است، چون هیچ قطعیتی در آینده وجود ندارد.
دانشجویان پس از مدتها تعطیلی و بحران، با امید به بازگشت به زندگی عادی به دانشگاه برگشتهاند، اما نگرانی درباره آینده شغلی و کمبود حمایتهای روانی، سایهای از اضطراب بر محیط دانشگاه انداخته است. کلاسها باز شده اما ذهنها هنوز درگیر ناامنی و تردیدند.
در مدارس نیز اوضاع چندان بهتر نیست. بسیاری از دانشآموزان هنوز از آسیبهای روحی ناشی از دوران درگیری رهایی نیافتهاند. معلمان از کمبود امکانات، عقبماندگی تحصیلی و نیاز فوری به برنامههای حمایتی آموزشی سخن میگویند.
آتشبس پایان خشونت نظامی است، اما آغاز تردید اجتماعی. جامعه در مرحلهای موقت قرار دارد؛ مرحلهای که بدون سیاستهای حمایتی ممکن است به رکود روانی، اقتصادی و فرهنگی تبدیل شود.
تحلیلگران اجتماعی معتقدند تنها زمانی میتوان از واقعی شدن صلح سخن گفت که اصناف نفس راحت بکشند، دانشگاهها دوباره پویایی علمی پیدا کنند و مدارس خنده را به چهرهی دانشآموزان بازگردانند
