معاون امور جوانان وزارت ورزش و جوانان با اشاره به توافق صورت گرفته میان ایران و آمریکا، میگوید: هر بار که نام مذاکره و توافق به میان میآید، بازار تحلیلهای سیاسی داغ میشود؛ عدهای آن را فتحالفتوح میدانند و عدهای دیگر از آن تصویری آخرالزمانی ترسیم میکنند. اما در میان این هیاهوی سیاسی، یک پرسش اساسی کمتر شنیده میشود؛ سهم جوانان ایران از توافق چیست؟.
به گزارش پایگاه خبری همبستگی ملی : علیرضا رحیمی در یادداشتی که به صورت اختصاصی در اختیار ایسنا قرار داده آورده است: «هر بار که نام مذاکره و توافق به میان میآید، بازار تحلیلهای سیاسی داغ میشود؛ عدهای آن را فتحالفتوح میدانند و عدهای دیگر از آن تصویری آخرالزمانی ترسیم میکنند. اما در میان این هیاهوی سیاسی، یک پرسش اساسی کمتر شنیده میشود؛ سهم جوانان ایران از توافق چیست؟
واقعیت این است که نسل جوان بیش از هر گروه دیگری هزینه تنشهای سیاسی و اقتصادی را پرداخت کرده است. جوانی که سالها برای تحصیل تلاش کرده اما فرصت شغلی مناسب پیدا نمیکند، کارآفرینی که با موانع متعدد برای توسعه کسبوکارش روبهروست و دانشجویی که آرزوهایش را پشت دیوار محدودیتها میبیند، بیش از همه منتظر نتیجه تصمیمات کلان کشور است.»
وی در ادامه افزوده است: «مردم دیگر از دعواهای سیاسی خسته شدهاند. برای خانوادهای که دغدغه معیشت دارد، برای جوانی که نگران آینده شغلی خود است و برای زوجی که رویای خانهدار شدن را در سر میپروراند، مهم نیست چه جناحی پیروز میدان معرفی میشود. آنچه اهمیت دارد این است که آیا نتیجه این تحولات، زندگی آنان را بهتر خواهد کرد یا خیر. اگر توافقی حاصل شود، مهمترین آزمون کشور تازه از همان روز آغاز میشود. توافق به خودی خود نه اشتغال ایجاد میکند، نه امید میآفریند و نه مشکلات اقتصادی را حل میکند. توافق فقط یک فرصت است؛ فرصتی که میتواند به سکوی جهش تبدیل شود یا در سایه اختلافات داخلی و نزاعهای سیاسی از دست برود.»
رحیمی نوشته است: «بزرگترین خطری که کشور را در دوران پساتوافق تهدید میکند، تحریم خارجی نیست؛ بلکه تداوم دو قطبیسازی داخلی است. تجربه نشان داده هر زمان مسائل ملی به میدان رقابتهای جناحی تبدیل شده، مردم بازنده اصلی بودهاند. اقتصاد با دعوا رشد نمیکند، سرمایه با تنش جذب نمیشود و امید در فضای نزاع سیاسی متولد نخواهد شد.»
معاون امور جوانان وزارت ورزش و جوانان در ادامه آورده است: «امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به یک تصمیم ملی نیاز دارد؛ اینکه همه جریانها بپذیرند منافع مردم مهمتر از منافع سیاسی است. موفقیت یک توافق نباید به نام یک دولت و یک جریان نوشته شود و ناکامی آن نیز نباید دستاویز تسویهحسابهای سیاسی باشد. آنچه اهمیت دارد، آینده ایران است. نسل جوان کشور چشم انتظار یک اتفاق سیاسی نیست؛ چشم انتظار یک تغییر واقعی در زندگی خود است. جوانان میخواهند نتیجه تصمیمات کلان را در فرصتهای شغلی بیشتر، رونق اقتصادی، کاهش ناامیدی و افزایش امکان پیشرفت ببینند. تاریخ درباره متن توافق قضاوت نخواهد کرد؛ تاریخ درباره نتایج آن قضاوت میکند. درباره اینکه آیا توانستیم از یک فرصت برای ساختن آیندهای بهتر استفاده کنیم یا آن را در میان جدالهای بیپایان سیاسی از دست دادیم و شاید مهمترین سؤال امروز همین باشد: آیا قرار است جوانان ایران برندگان دوران پساتوافق باشند یا بار دیگر قربانی دعواهای سیاسی؟».
